czwartek, 19 listopada 2026

Ja se łkam na jasełkach.

 

Długopióry porzucił mnie bez słowa wyjaśnienia i teraz jeździ inną relacją. Najwyraźniej adres budowy mu się zmienił, choć wciąż podróżuje w zbliżonym czasie. Część ludzi zapadła chyba w sen zimowy, bo jakoś mniejsze zagęszczenie w środkach komunikacji miejskiej, a to ani ferie, ani wakacje, nawet nie przedłużony weekend. W Sklepiku Z Cudami, na górnej półce siedzi bladziutkie chłopię w błazeńskiej, czerwonej czapie i majta chudymi nóżkami patrząc z góry na cyrkową menażerię, złoconych Buddów, manekinów bezgłowych i całe zastępy dzikawego drobiu. Może pasie się pestkami słonecznika i pluje? A może marzy tylko, względnie zerka czy nie czas sufit zakładu pomalować? Trudno wyczuć, co dzieje się w główkach bladolicych młodzianków. Równie dobrze mógł się zakochać w biuściastym popiersiu i pała wyobrażeniem nagannej miłości do bardziej doświadczonej koleżanki, która za młodu głowę straciła i już nawet nie pamięta dla kogo?


Dzień pozazdrościł nocy i usiłuje przywdziać podobne szaty, jeśli nie w kroju, to choć w kolorze. Skisłe, popielate niebo sprzyja tylko gawronom, zastraszony ptasi plankton drży w zaciszu gniazdek, nie wyściubiając dziobów. Starsza ode mnie pani wygląda, jakby została wycyzelowana w przestrzeni okołobiodrowej jednym z moim snów, o których w towarzystwie się nie mawia, więc siedzę cicho, uporczywie pamiętając, że od dziecka nie pamiętam własnych snów. I tak usłyszała moje myśli i jak na zamówienie stojąc rewersem do mnie, schyla się nie zginając kolan, by uwypuklić wypukłości. Nie zachwycić się jest wręcz niemożliwie. Podnosi jakiś detal z chodnika. Sprząta? Wypadł jej jaki drobiazg? Wzdycham, ale chmur wątłym płucem nie rozgonię, więc krokami mierzę odległość od dzisiaj. Jak zacznę kołysać biodrami… uznam, że pani była bardzo zakaźnym wirusem!


- Rosja jest teraz eeee… uzależniona od Chin – ogłosiło eksperckie radio, a ja machinalnie przypominam sobie, że populacja Chin dawno przekroczyła miliard istot, a w całej Europie żyje zaledwie 550.000 ludzi. Może nawet „nadludzi”? Radio nie wspomniało ani słowem o kontaktach Rosji z Indiami, Brazylią, RPA - rosnącą w siłę alternatywą dla zachodniego „porządku”, jaką jest BRICS, do którego w kolejce ustawiają się kolejni chętni, bo ów ład rozsądnie głosi to, co człowiek ma zaszyte w duszy – jesteśmy różni, ale chcemy się poznać, żeby się zachwycić, podpatrzeć, skosztować odmienności, może nawet zakochać się. I nie potrzeba do tego wspólnej waluty, scentralizowanych rządów, inwigilacji „dla naszego dobra”, odgórnie promowanych schematów myślenia, polityki, ekonomii, praw siłą i podstępem wprowadzanych w życie i wielu podobnych bzdur głoszących mesjanistyczne idee „jedynie słusznych racji” i nieomylności wybrańców tkwiących na szczycie drabiny decyzyjnej. Może i są nieomylni, ale w czym? Czyje intencje forsują, po nocach przepychając przez zasieki zdrowego rozsądku kolejne kurioza? Dla kogo? Nie myśl, nie pytaj, bądź posłuszny i realizuj postęp 3.0, 4.0, 5.0 - dla twojego dobra złapiemy cię za pysk i wtedy zobaczysz, że właśnie tego chciałaś/eś! A jak nie zobaczysz tępaku, znajdą się narzędzia, żeby cię pod presją leczyć z mrzonek, aż zobaczysz!

Złośliwa konfabulacja.

 

Tęgim łbem nie grzeszył, a z logiką mijał się nie dostrzegając niuansów i subtelności, za to tryskał zapałem. Gdyby, wzorem greckiego mitu, miał wręczyć jabłko najpiękniejszej, niechybnie kupiłby spory sad, by każdej z napotkanych niewiast ofiarować jedno, albo zgoła całą skrzynkę. Erotoman!

Aż po grób!

 

-A ja ciebie bardziej!

- Nieprawda, to ja ciebie!

- Niemożliwe, patrz! – pierwsze cięcie swobodnie przecięło skórę.

- To ty patrz! – w rewanżu poszła seria, chyba z siedem, niemal doskonale równoległych ran, w okamgnieniu wypełniających się krwią kapiącą na podłogę.

- To patrz teraz! – Żyletka aż skowyczała z wysiłku tnąc skórę obu przedramion gęstą siecią poziomic.

- Phi! – odzew był natychmiastowy. Ostrze aż się zachłysnęło, orając uda i to wzdłuż- Tak chcesz się bawić?! - wściekłość w głosie podkręcił ból. Ból sznyt znaczących brzuch gęstą pajęczyną drobniutkich, ale głębokich i długich kresek.

Na ziemię sfruwały uszy, palce, nawet prącie sprowadzone do kawałka mięsa, skalp spadł na podłogę z odrażającym mlaśnięciem, co wcale nie zwiastowało finału.

- Niektórzy nie potrafią przegrywać. Przyjrzyj się temu! – z rozoranej tętnicy szyjnej trysnął pulsujący, jasnoczerwony gejzer.

- I tak wygram – oszołomiony bólem głos oddalał się, przemieszczając się po zewnętrznej stronie okna, mijając kolejne kondygnacje w tempie uniemożliwiającym przemyślaną, sensowną ripostę.

środa, 18 listopada 2026

Rząd oporządził przyrządy i rządząc żądli żądze bez żadnego żalu.

 

Wilgoć się rozprzestrzenia, ogarniając cały malutki świat w zasięgu wzroku. Przy tej wilgoci zdumiewa liczba futer otulających damskie delikatesy – wilgoć uwielbia futra i wtula się w nie bez umiaru. W autobusie stoi przede mną Pluszak w białym baranku, a ja zachodzę w głowę, czy nosi czarną czapkę, czy to włosy w nieładzie. Trochę minęło, zanim wzrok przeważył szalę na korzyść (?) włosów. Warunki podłe do błyskotliwych obserwacji, a co dopiero złotych myśli. Przybywa kobiet w butach o grubych podeszwach, na wzór zapomnianych już chyba „pionierek”. Ciekawość każe mi zerknąć na męskie obuwie i okazuje się, że trudno spotkać samca w „traktorach”. Ciąg dalszy przebiegunowania płci?

Ekstrakt wiernopoddańczy.

 

W obliczu Pani, jestem kompletnie bezbronny, i nie jest to kwestia determinacji, czy braku talentu. Wystarczyło, by się Pani pojawiła na horyzoncie, żebym ugiął kolana i pokornie czekał na pokutę za mój zachwyt i zauroczenie bez granic. Gotów jestem na wszystko, na cokolwiek, byle z Panią!

Ekstrakt na styku kompleksów.

 

Dziewczynka z zapałkami? Cóż… Najwyraźniej awansowałem na barbarzyńcę, szowinistę bez krzty romantyzmu, ale cynicznie dostrzegłem jej brak entuzjazmu i zaangażowania, szczątkowy zapał, serwowany oszczędnie, zimnokrwistą formułką opracowaną przez prymitywnego sutenera.

wtorek, 17 listopada 2026

Relaks refleksu refluksu i refleksje reflektora w refektarzu.


Jakiś dżentelmen w na wpół pustym tramwaju przygląda mi się z nieukrywaną ciekawością i chwila mija, zanim zorientuję się, że on „łapie ostrość”, rozcieńczając chwilowy stan skupienia w żyłach chyba-sokiem-pomarańczowym (znaczy ja mam nadzieję, że sokiem, ale kto wie, czy nie dyskretnie wzmocnionym). Nieco wymiętolony ów dżentelmen, jednak pobudza moją pamięć i wspominam opowieść bodajże Makuszyńskiego, który wchodząc rano do klubu/restauracji zastał tam panów w strojach wieczorowych, na co o poranku żaden dżentelmen by sobie nie pozwolił. Jemu też chwilę zabrało, zanim rozpoznał owych panów i nie potrafił im odmówić miana dżentelmenów, więc skwitował zauważenie tezą, że to owszem są dżentelmeni, ale wczorajsi! Bo całą noc grali w brydża! Mój dżentelmen chyba nie grał… ale i ja na Makuszyńskiego nie wyglądam.


Pięknie rozbudowana pani sprowadza moje myśli ku przyjemniejszej (przymierzałem się do słowa „jaśniejszej”, ale jakoś w obliczu ciągu dalszego opowieści po prostu nie szło) wizji świata. Pani z wrodzoną skromnością, okryła walory własne w czerń, by je umniejszyć, zupełnie niepotrzebnie moim zdaniem, bo wstydu nie było. Szyneczka bez tłuszczyku dobra jest na diecie po ciężkiej chorobie, ale zdrowemu facetowi nawet solidny wianek słoninki nie powinien zaszkodzić. Chodnikami wędrują pseudo-Angolowie płci obojga zaciągający w mowie na wschodnią modłę. Preferują ruch lewostronny, przekonani święcie, że Tutejsi zejdą im z drogi, bo przecież, bo wiadomo, gdyby nie ich „epicka” walka, Złe Mzimu już dawno by nas pożarło bez reszty i tylko kalosze smętnie łykałyby łzy z nieba! Istna broń dalekiego zasięgu, bo rażą wraże siły nieustającym ogniem komentarzy niebiesko-żółtych z grubo ponad dwóch tysięcy kilometrów. A, że czasami Tubylcom się oberwie rykoszetem? Niech nie chlipią, tylko paczą i się uczą, jak to się robi na Dzikim Wschodzie!


    Na koniec dwie tablice rejestracyjne V6 HASEK i D2 AMBER.



Ekstrakt o pracy u podstaw z „trudnym materiałem”.

 

Krok za krokiem, z niewysławialną cierpliwością czatującej czapli, wykradasz mi duszę okruszek po okruszku. Tygodnie otulają się w miesiące, te w lata, a ty wciąż zmieniasz mnie. Wiesz; w końcu przyjdzie ta jesień, kiedy z melancholią w głosie zauważysz, że kiedyś byłem inny…

Zdeterminowany brutal.

 

Potrafię wybrać moment i jestem z tego dumna. Udaję, że nie słyszę, ale docierają do mnie niewybredne komentarze i wiem, co o mnie sądzą wszyscy z którymi się spotykam. Pominę prymitywne wulgaryzmy, a z pozostałych „Mała Mi” – złośnica z bardzo puchatej i obłej bajki dla dzieci wydaje się być najłagodniejszym określeniem jakie podsłuchałam. Reszta? Może prywatnie i po dwudziestej drugiej, kiedy rodzice zasną, a dzieci w końcu będą miały czas wolny! Jeśli tylko zasłużysz!


On? Oczywiście, że wierzgał! Od pierwszego kopa, a może i wcześniej! Ale ja uparłam się go poskromić i zanim dostrzegł poważne zagrożenie, było już po nim. Wystarczyło, że raz go dosiadłam, na oklep, bez siodła i innych silikonowych sztuczek, a już wzrok mu zmętniał, głos zmatowiał i zamiast drobić kroczki kroczył pośród niespełnionych kogutków jak zdobywca K-2 zimą! Szybciutko zmarszczyłam nosek o tę „dwójkę”, bo przecież – wiadomo, plasuję się ZAWSZE na poziomie „number one” bardziej niż ten tłusty dupek na amerykańskim tronie, ale profilaktycznie postanowiłam się dokształcić.


Biura podróży i ci-co-wrócili-stamtąd zgodnie twierdzili, że „jedynkę” zdobędzie byle lebiega jeśli deleguje na nią rządek pięciu, czy sześciu cyfr z rachunku dewizowego, a „dwójka” osiągalna jest tylko dla Prawdziwych Orłów. Czyli dla mnie! Okej! Naprawdę starałam się imitować skromność, lecz taka „dwójka”, choć w sposób zrozumiały dla adeptów i koneserów nobilituje, to jednak umniejsza rangę pośród amatorów! Przynajmniej w gronie co bardziej rozkojarzonych Księżniczek! Kazałam mu odpokutować hipotezę, sugestią, że można zdobyć więcej i wspiąć się wyżej!


- ty świntuchu! Która chciałaby być „dwójką”? Nawet ideologicznie podbudowana skalą trudności zdobycia? Naplułam mu w twarz. A on? Chciałby na rękach nosić „dwójkę”? Czas najwyższy, żeby dorósł! Niech coś zrobi, bo w ogonku do jego chuci stać nie zamierzam! Jeśli POWAŻNIE o mnie myśli, niech coś zrobi. Idea trudności podoba mi się. Miękną mi kolana, a bielizna przecieka, gdy tylko słyszę K-2 – choć brzmi to odrobinę jak smar do silnika samochodu – niby z górnej półki, ale wciąż zawiera to nieszczęsne „dwa”. Aż zaklęłam, co zdarza mi się tylko wówczas, gdy ktoś usiłuje podkopać moją pozycję towarzyską. Zuchwalec z definicji dostaje po uszach tak dotkliwie, aż kariera załamie mu/jej się definitywnie, a i nikt pokazywać się w TAKIM towarzystwie nie zechce. Przeważnie zostaje pustelnikiem i trzepie kapucyna gapiąc się w sufit pełen pajęczyn. Przegryw skończony!


Ale dziś… O Boże! To musi być głos z nieba! Mój Adonis, Parys, Romeo… Schwytał mnie w pół tak mocno, że nie zdążyłam dać mu w pysk za bezczelność, mało tego – niemal straciłam oddech, gdy wycedził, cuchnąc pożądaniem, że mam czekać, bo on właśnie kupił łopatę śnieżną. Kręciło mi się we łbie z braku tlenu i chyba tylko dlatego nie zdobyłam się na ripostę i nie usadziłam bezczelność samczyka, gdy ten kontynuował


- Pojadę tam. I skopię dupę temu Everestowi! Wezmę łopatę i obrobię go tak, że siądzie wystarczająco, by stał się dwójką! Z automatu K-2 awansuje w hierarchii! Stanie się K-1! Da ciebie! A ja posiądę wszystko, Everest skopany na drugi plac, K-2 gdy już awansuje na K-1 i ciebie. I wbiję drzewce sztandaru zdobywcy nie tylko w ten śnieg wiekuisty – przygotuj się na powrót zdobywcy, który zatknie drzewce głęboko w tobie.


Niemal zemdlałam wrażenia i gotowa byłam oddać mu bezwarunkowo sponiewieraną wielokrotnie cnotę, ale on, jedną ręką złapał się za wzmiankowane drzewce, drugą schwytał mnie za pysk, aż głos mi ugrzązł głębiej niż wszyscy-oni-wcześniej, usiłujący zgłębić moje usta… bez słów, bez tchu, w obliczu zuchwalszym ode mnie – posikałam się i nawet wstydzić się nie potrafiłam, a on najwyraźniej się rozkręcał:


- Kiedy wrócę i okaże się, że nie umiałaś czekać… zawczasu kupiłem drugą łopatę. Pojadę znów i wtedy skopię K-1, aż powróci do szeregu i zacznie patrzeć w górę. A jak to nie wystarczy, to skopię je wszystkie, aż stracą miejsce na topie! Więc zachowuj się godziwie i czekaj!

poniedziałek, 16 listopada 2026

Nawilgła wilga mąci zmętniałej mątwie.

 

W obcej sypialni, cichutko jakby się wstydził własnej hiperaktywności o tak barbarzyńskiej porze, zakwilił budzik. Osiedle pachniało zeschłymi liśćmi, leżącymi niemal wszędzie. Dżdż (nie potrafiłem sobie odmówić tak ekstrawaganckiego słowa) niepostrzeżenie pomalował asfalty na czarno. Ludzie zapadli się w sobie; skuleni, cisi, pakujący ręce w kieszenie, by ogrzać je ciepłem płci zbyt wcześnie wyrwanej z domowych pieleszy i utkanej w dżins – materiał w sam raz na spodnie niewolników. Dżdż ostrożnie przeszedł w deszcz, perforując Rzekę niezliczoną liczbą nakłuć. Ów performance podglądam z lubością, korzystając z hojności miejskich rajców, co za nie-swoje (ukłuło mnie, że nieswój, to jednak nie to samo, co nie swój/ich – i być może powinno się czuć nieswojo wydając nie swoje pieniądze – oby choć tyle!) miliony, fundujący pospólstwu (i innym napływowym, wpływowym i drażliwym jednostkom, wrażliwym na swoim i Rzeki punkcie) podświetlony od spodu chodnik, nie pozwalający Rzece ukryć się przed turystyczną ciekawością nawet w noc nowiu.


D3 VALLU moknie majestatycznie, udając, że nie dotyczy go przemiękanie karoserii w obliczu rozległej wilgoci. Jakaś pani na cienkonóżkach, w zaciszu filara podtrzymującego okap nad niższą kondygnacją, skrywającemu siedzibę placówki bankowej, pisemnie dzieli się z kimś nowinkami z minionej nocy, albo pociesza kogoś, komu owa noc dopiekła do żywego.


Z braku lepszych zajęć bawię się słowami, tkając z nich szal na drutach słabo eksploatowanych neuronów. Niezbyt odkrywczo zauważam, że TA Awantura, względnie jej poważniejsza, starsza siostra Afera, jak ćmę do światła potrafi błyskawicznie ściągnąć TEGO Kłopota, Konflikta, czy zapraszanego od wielkiego dzwonu Kryzysa. I jeśli wówczas nie znajdzie się TO maleńkie Wyjście lub stare jak świat Rozwiązanie, pamiętać trzeba, że wtedy, TO Milczenie wyrośnie na TĘ Obojętność, może nawet na Nienawiść Wzajemną. I pozostaną tylko TE Dywagacje i Wątpliwości, ociekające wspomnieniem TYCH Doświadczeń. Zanim więc dopuści się do głosu TĘ emocjonalną Codzienność i Eskalację, warto posłuchać TEGO Rozsądka, aby TO Podsumowanie tworzyło nadzieję na TĘ Satysfakcję i Pamięć. A jeszcze lepiej, na TĘ Miłość. Więc wiecie – TEN-TEGES!


Ależ ta płeć jest eksponowana. Wystarczy chwila, by zakwalifikować ją, jak narzędzie walki z TĄ odmienną, z TYM wrogiem stojącym na drodze. TA Broń, nie-daj-Bóg Wojna, chwycą za TEN Pysk i TĘ Gębę każdego. Łącznie z TYM Wyjątkiem potwierdzającym TĘ regułę.


PS. Usłyszałem w radio chwalbę. Ponoć, Kraina-U „unieruchomiła już 45% rosyjskiej energii” – zanim zdążyłem ochłonąć po usłyszeniu wiadomości, podświadomość zaproponowała rozwiązanie – poczekajmy z euforią do marca i zobaczymy, która z krain przetrwa zimę i w jakim stanie. Każda pchła o nadmiernie wybujałym ego, nim zdechnie, potrafi chwalić się, że ugryzła słonia w dupę. Słoń? Prawdopodobnie „nie zrozumiał problemu”, „był zacofany ideologicznie”, albo zwyczajnie zlekceważył takie brzęczenie.


I teraz, to już nie wiem, czy jestem „szurem”, „ruską onucą”, sceptykiem, cynikiem, czy zaledwie konserwatystą, zerkającym na statystyki – niechętnie, ale jednak. Wg SI - Rosja po II Wojnie Światowej brała „udział” w 15-20 konfliktach głównych (jak kliknąłem ponownie, było znienacka już 25-30 i wliczony został „udział pośredni”), a USA w 30-40 głównych i 150-200 mniejszych (po ponownym kliknięciu wyszło 20 głównych i 200 mniejszych wojenek - coś kombinuje ta SI. Przed erą SI sprawdzałem i wyszło mi, że Rosja brała udział w 33 konfliktach, a USA w 248, nie licząc ostatnich dwóch/trzech lat) – oczywiście, aby zapewnić Światu demokrację, dyskretnie formując przepływ dóbr naturalnych i własnego, papierowego pieniądza bez pokrycia na chwałę MAGA! Liczby kłamią rzadziej niż politycy. Może nadszedł czas wreszcie to zauważyć?


Minister od polityki zagranicznej – gwiazda Internetu, zamiast tonować nastroje i szukać dyplomatycznych nici porozumienia z potężniejszymi sąsiadami, „kpi”, „drwi”, „wbija szpile”, wyśmiewa… Naprawdę? Tak wygląda „nasza” polityka zagraniczna? I czy to jeszcze polityka, czy już tylko barowe przepychanki oszołomionych etanolem (oby tylko) i własną wielkością karłów-kogucików z zaścianka? Napoleon nie poradził, Hitler, wspierany zewnętrznym kapitałem nie poradził, a teraz Kozacy mają dać radę? My? Ktoś jeszcze w to wierzy? Na trzeźwo? Pogarda i przechwałki dobre są na ringu, żeby podgrzać atmosferę wśród kibiców i hochsztaplerów, ale na salonach?


Gdyby dane mi było wybierać nazwiska reprezentantów, a nie partyjne listy, ludzie tak realizujący politykę zagraniczną nie mieliby u mnie żadnych szans nawet na rehabilitację, a co dopiero na głos. Podobnie jak ów polityk, otwarcie przyznający przed kamerami, że kradł, ale inni kradli więcej, więc to nimi należy się zająć. Kolejny przyznał się, że owszem, obiecywał, bo inaczej by go nie wybrali, a przecież każdy obiecuje… Dziw, że w ogóle ktoś jeszcze chodzi na „wybory”.


    Wracając uśmiecham się do tablicy rejestracyjnej taryfy – D0 LIPCA.